۷ اوت ۲۰۲۵ – مردانی که مبتلا به دیابت نوع ۲(T2D) هستند و مصرف داروهای مهارکننده SGLT2 را آغاز کرده اند، پس از یک سال درمان نسبت به کسانی که از آگونیست های گیرنده GLP-1 استفاده کرده اند، تقریباً دو برابر بیشتر در معرض خطر ابتلا به فیموزیس قرار دارند. این افزایش خطر تا بیش از ۸ سال پس از شروع درمان همچنان ادامه داشته است.
داروهای SGLT2 با افزایش دفع گلوکز از طریق کلیه ها، باعث کاهش قند خون و ایجاد گلوکوزوری می شوند، اما نگرانی هایی درباره افزایش تقریباً سه برابری خطر عفونت های تناسلی ایجاد کرده اند.
در این مطالعه دکتر کریستین لیونگبرگ و همکارانش از دانشگاه آرهوس و بیمارستان دانشگاهی آرهوس در دانمارک، با شبیه سازی یک مطالعه هدفمند، خطر فیموزیس را در مردان مبتلا به دیابت نوع ۲ که از متفورمین استفاده می کردند و سپس مصرفSGLT2 را آغاز کردند (تعداد: ۳۲۵۴۳نفر؛ میانگین سنی: ۶۲.۸سال) با کسانی که مصرفGLP-1 RAs را آغاز کردند (تعداد: ۱۴۷۳۰نفر؛ میانگین سنی: ۶۳.۱سال) از ژانویه ۲۰۱۶ تا دسامبر ۲۰۲۱ مقایسه کردند.
نتیجه ی اصلی مطالعه، تشخیص اولیه فیموزیس در بیماران بستری یا سرپایی بود؛ سرطان آلت تناسلی نیز به عنوان نتیجه ی ثانویه از پیش تعیین شده در نظر گرفته شد.
شرکت‌کنندگان به طور میانگین به مدت ۴سال پیگیری شدند و حداکثر دوره‌ی پیگیری ۸ سال بود.
نتایج کلیدی:
· مصرف داروهایSGLT2 با افزایش تقریباً دوبرابری خطر فیموزیس نسبت بهGLP-1 RAs در سال اول همراه بود(نسبت خطر[RR]:1.88؛ فاصله اطمینان ۹۵درصد: 2.47–1.43).
· این خطر بالاتر حتی پس از ۸ سال پیگیری نیز پایدار بود(RR:1.36؛ فاصله اطمینان ۹۵ درصد: 1.61–1.14).
· اگرچه خطر مطلق ابتلا به سرطان آلت تناسلی پایین بود، نتایج نشان داد مردانی که مصرف SGLT2 را آغاز کرده اند، در مقایسه با مصرف کنندگان GLP-1 RAs، خطر تجمعی بیشتری برای سرطان آلت طی ۸ سال دارند(RR:6.34؛ فاصله اطمینان ۹۵ درصد: 34.52–1.16).
محققان در مقاله ی منتشر شده در ژورنالDiabetes Care ، نوشتند: «افزایش عفونت های تناسلی ناشی از گلوکوزوری در مصرف کنندگانSGLT2i ممکن است به افزایش خطر فیموزیس و سرطان آلت کمک کند. با این حال، باید توجه داشت که این خطرات باید در برابر فواید واضحSGLT2i در کاهش خطرات قلبی عروقی و مرگ‌ومیر کلی سنجیده شوند».
درباره ی فیموزیس
فیموزیس (Phimosis) وضعیتی است که در آن پوست ختنه‌گاه (پری‌پوس) به طور غیرطبیعی تنگ شده و امکان عقب کشیدن آن از روی سر آلت تناسلی وجود ندارد. این حالت در کودکان ختنه نشده شایع تر است و معمولاً با رشد طبیعی برطرف می شود، اما در نوجوانان و بزرگسالان ممکن است به درمان نیاز داشته باشد. علل آن شامل عفونت های مکرر، التهاب، بیماری های پوستی مانند اگزما و پسوریازیس، آسیب فیزیکی و عدم رعایت بهداشت است. علائم فیموزیس شامل ناتوانی در عقب کشیدن پوست، درد هنگام نعوظ یا رابطه جنسی، تورم، خارش، قرمزی و ترشحات غیرطبیعی است. این بیماری به دو نوع فیزیولوژیک (طبیعی در کودکان) و پاتولوژیک (ناشی از التهاب یا زخم) تقسیم می شود. در موارد شدید، فیموزیس می تواند منجر به احتباس ادرار، افزایش خطر عفونت‌های تناسلی و حتی سرطان آلت شود. درمان آن بسته به شدت شامل استفاده از کرم‌های استروئیدی، تمرینات کششی یا ختنه است.
منبع:
https://www.medscape.com/viewarticle/popular-diabetes-drug-ups-phimosis-risk-men-t2d-2025a1000kp7